𝖣𝖤𝖲𝖲𝖨𝖱𝖤 `

فــور کنید

فــور کنــید

فور کنید

فـوروارد ڪنید

فـوروارد ڪنید

تو تجسّمِ نابِ نبوغِ خلقتی؛ آمیزه‌ای از شوقِ هذیانیِ لیلیت و وقارِ اندوه‌زده‌ی پرسفون، زاده از آغوش پنهانِ الهه‌ها و آهِ خاموشِ افسانه‌ها. در تلالؤ نگاهت، افسونِ بی‌پروا‌ی آفرودیت با طهارت سپیده‌دم در هم تنیده است؛ و من، مغلوبِ طغیان این شکوهِ اغواگر، در ورطه‌ای از شور و خضوع فرو می‌روم، و تو را هم ردیفِ افسانه‌های نخستین جهان، تقدیس میکنم‌.

ای پیکره‌ی تجسّد‌ یافته‌ی تمامی الهگانِ عشق در کالبدی یکتا؛ ای آن‌که حضورَت، رستاخیزی‌ست در کالبدِ خاموشِ من، و نگاهت، همان زخمه‌ی آفرودیت است که خونِ کائنات را به سماعی بی‌پایان وا می‌دارد. چهره‌ات، افسونِ سپیده‌دمان را در مشت دارد؛ آن‌چنان که نخستین پرتوِ خورشید، در برابرِ لطافتِ بی‌انتهایت، به خاکِ تعظیم می‌افتد. انحنای گونه‌هایت رد انگشتانِ ائوس است و چشمانت، شرابِ نارسِ دیونیسوس؛ جامی که بی‌…

تبار‌یافته از شرارِ نافرمانی و وسوسه‌ی نخستین ؛ نه مطرود، نه قدیس، که خنجری از جنس خلأ در دستان تقدیر، دریده‌ی نور و ظلمت، مصلوبِ گناه و ستایش. نامش را بر طومار کهنِ خلقت، با مرکب نفرین نگاشتند، حضورش را حـرام، و لبخندش را زلزله‌ای که ارکانِ عرش را به لرزه درآورد و خدایان را به زانو کشید .

طـره‌یِ سـپیـد پری جیـران، طلیعـه‌ی سقـوط بود . عصیانی پیچیده در لفافه‌ی معصومیت؛ گناهی که در چرخش حریرگونه‌یِ موهایش زبانه می‌کشید. لهیبی که در امتداد لبخندش زنده می‌شد، در خطوطِ هوس‌انگیزِ لب‌هایش می‌رقصید و با بوسه‌ای آتشین، محراب‌های ایمانِ کلیسا را به خاکستر بدل می‌کرد. ممنوعه‌ای که ابلیس را به سجود وا می‌داشت. سمن‌نازِ افسونگر آن قامت موزون که بر سلطنت آخیلوس حکمرانی میکرد، نه تنها تمنای خا…

بازمانـده‌ای از نسل خدایـان، در آغوش گستـره‌ی بی‌کران آسمان‌های کبود، همچون نوری بی‌افول که در ژرفای سپهر می‌رقصد.او وارث تلألو‌یی‌ست که در رگ‌های آسمان می‌تپد و سایه‌اش بر کرانه‌ی فلک، غزلی از حضور جاودانه می‌سراید. گویی افق‌های نیلگون دستان خود را گشوده‌اند تا او را چنان جواهری از جنـس اختـران در دل خویـش نهـان کننـد.

هدیـه‌ی والا مقام سیمای آسماندریایی شاهـوار و ملوکانه.گیسوفشانِ ماه تبار، که سلسله‌ی چشمانش بی نیاز از کلام، جهان را به آشوب می‌کشید و مژه‌های سپیدش که در تار و پود اطلسی‌های مرمرین تنیده شده بود زادیت حوروس را به رخ می‌کشید. پری‌زاده‌ی آسمان که شکوه لبانش زمزمه‌ای از قدرت خورشید بر گلبرگ‌های سرخ را تداعی میکرد.گویی او سایه‌ای از شکوه خدایان و جلوه‌ای از زیبایی هاتور بود که با هر گامی که برمی‌داش…

پیکـره‌ی ماه‌گونِ او تلاقـی خسـوف و کسـوف بود . زیبا نگاشته‌‌ی خداوند از شکوفه‌‌های لبخندش زاده شده بود‌.حضورش همچون نغمه‌ای از بهشت دل‌هارا نوازش میکرد و چون جادویی در دل افسانه‌ها زندگی را به گلستانی از عشق و زیبایی تبدیل میکرد.چشمانش قدرتِ زئوس را به رخ می‌کشید و لبانش لعبتِ دیونیسوس را. او شاهکـاری میان افسانـه‌های نایـاب جهـان بـود .